ζυγαριά

 πλέον μια χρονική τομή

χωρίς νοήματα κι ιδέες

υποτάσσει ένα σημείο

ύστερα από το σημείο

που αναγράφεται η λέξη πλέον

μα αν την αλλάξεις

σε πλέων

ειμαι πλέων

ήμουν πλέων πάντα πλέων (επί του πελάγους της ζωής)

πλέων των πόλεων

και των πολέμων

αν βάλεις σε μια ζυγαριά τη μοναξιά

και όλες τις υπόλοιπες λέξεις θα καταλάβεις

ω δηλητηριώδης δέντρο

 ονειρεύομαι μια αγκαλιά

ονειρεύομαι τη ζεστασιά της

τη χρήση της

την εκποίηση του ρεαλσιμού της

σε κάτι συμβολικό

αγωνιώ για την αγκαλιά

για την  ζεστασιά της

την πιθανότητα κάποιου ψυθίρου

που θα τελέσει συμπαντική διαθήκη

που θα σηματοδοτήσει τη νέα τροχιά των κομητών

σιωπηρά στο χρονικό διάβα της ημέρας

κρύβω τούτο τον πόθο πίσω από τακτικές λέξεις

όπως καλημέρα, γεια, τι κάνεις

και αναζητώ τον προαύλιο χώρο αναμονής

ενός θεσπέσιου φιλιού


ανώνυμα πολαρόιντ λαχτάρας

Εκλεκτές! Στιγμές!

Εκλεκτές στιγμές!

τρώω τα ρούχα μου από το πόθο

μασάω γυμνό αέρα

και σφίγγω τα δαχτυλά μου στο κενό βατήρα 

κάνω ασκήσεις ηλικιωμένων στην πισινα κοιτώντας ένα μεγάλο ρολόι 

με μεγάλους δείκτες

και κάνω γαργάρα το χλώριο

ανοίγω τα μάτια στο ιριδίζον υδάτινο τοπίο και παρατηρώ τα αόρατα φύκια

υπομένω 

γονατιστός στον ήλιο

αντιράφω λουλούδια

και οι μέλισσες με χλευάζουν

να επιστρέψω στη γη ωσότου με φωνάξεις με το ονομά μου


ελευθερια

το χρωμα μιας σκοτεινης αυγης 

το χαδι της παγωμενο στα πλευρα σου

ξυπνάς με κλασική μουσική και βροχ'η

στάλες κάθετες

ονειρευτηκες συντροφιά

καφες τσιγαρο

λες σήμερα θα αποζητήσω την αρμονία

και κλείνεις την πορτα πισω σου

απαλα



βουητό

κλείνω τα μάτια μου

και νιώθω την ατμόσφαιρα να τραντάζεται

σφίγγω το κορμί μου

και αισθάνομαι πως είμαι σε κώμα και πρέπει να ξυπνήσω

και οι γονείς μου και η αδερφή μου πάνω από το κρεβάτι μου 

περιμένουν να ξυπνήσω

όλα ήταν ένα όνειρο

θα ξυπνήσω τη μέρα που θα βρεθούμε τη νύχτα

και θα σε αγκαλιάσω τόσο σφιχτά και δεν θα πω ούτε θα κάνω 

τα πράγματα τα αιχμηρά που σε πλήγωσαν


9/8/18

έσπασε η λαβή του σκοταδιού,
και βρέθηκα εκεί που μαρτυρούνε οι πέτρες.
άνυδρος να χαιρετώ υπομονετικά εις βάρος,
κόβωντας κομμάτι απ' το κρέας μου.

ήσουν εσύ μια εξαφάνιση τάχα μου,
να λούζεσαι πότε στο φως της Αθήνας και πότε του Αιγαίου,
με παλεές αρχές να κυνηγάς και δόρατα αρτεμίσια,
άραγε έρωτα κρατάς ή αρρώστια.

σου γράφω που και που,
με γράμματα αστεία, που κατοικούν στο σαλεμένο μου μυαλό,
ποιοι τρόποι με ξέχασαν, κι αλήθεια,
τι κάνω πάνω σε τούτη τη γη αγνοώ.


να μαι ξανά,
στο μισοξυπνημένο μου βλέμμα, λανθάνω,
ώπα αυγουστιάτικες νύχτες φτωχικές,
φίλοι που άνοιξαν πληγές σε μεσοφόρια, κοιτάτε τα σαστισμένα μάτια μου απόψε. ώπα


να σπάσει η ροή της λήθης το αμάρτημα
να πέσουν οι μάσκες θρύψαλα να γίνουν επιτέλους
να επανέλθει η έννοια
να σβήσει ο παραλογισμός
να ενώσουμε τα χίλια αυτοάνοσα παλινδρομικά μας όνειρα
ροπή προς την απελεύθέρωση με όλα τα λάθη
λάθη ανθρώπινα
λάθη κουβαλάμε
άνθρωποι στους αγώνες τους μικρούς που εκτείνονται χιλιόμετρα κάτω από το δέρμα μας
λεωφόροι, από συλλογισμούς
βία
βία
πολύ βία ρε παιδιά
μας έχουν σπάσει τον τσαμπουκά
με μια μπουκιά
απ 'το μεδούλι μας

κι εσύ στα δάση
και στα γράμματα
κι εγώ σαιζόν ταμείο
να λησμονώ τη θάλασσα

στερητικά

Με αστείρευτη χαρά
κατεβαίνω
τη σκάλα
εκεί περιμένει

έχω ξαναβρεθεί εδώ
έχω γράψει τις ίδιες λέξεις
ίσως ακούσει την ίδια μουσική



ζυγαριά

 πλέον μια χρονική τομή χωρίς νοήματα κι ιδέες υποτάσσει ένα σημείο ύστερα από το σημείο που αναγράφεται η λέξη πλέον μα αν την αλλάξεις σε ...